Als wijnliefhebber kan ik me niets beters wensen, een reis rechtstreeks naar de beste wijnregio’s van de wereld! Onderweg zingen we luidkeels mee met Volare en That’s Amore. En in Italië bezoek ik het liefst kleine, lokale wijnhuizen. Gastvrij, spontaan en altijd blij als je zonder afspraak even binnenloopt. Ik spreek nog geen vloeiend Italiaans, maar met een goede AI-vertaalapp (zoals DeepL of Google Translate) kunnen beide partijen moeiteloos in hun eigen taal praten. Dat werkt uitstekend!

Maar de commerciële wijnhuizen? Die slaan we liever over. Geen tijdslot geboekt? Zoek maar een andere deur. Geen grote aankoop in gedachten? Dan kijken ze je net zo lief weg. Misschien heb ik een te groot ego, maar als ik geen echte aandacht krijg, vind ik het al snel niet leuk.

Onze branche voelt soms net zo. Of je nu een klantcontact- of CX-professional bent, we lijken continu te zoeken naar echte aandacht en op maat gemaakte oplossingen. Elke organisatie is uniek, en we voelen ons niet aangesproken door een generiek verhaal.

We hebben nieuwe klantcontactonderzoeken nodig, nieuwe brancheverenigingen, stichtingen of geluiden, want niemand voelt zich echt thuis bij de bestaande. Wat bereiken we daarmee? Vullen we écht een behoefte in? Of bouwen we eilandjes voor problemen die misschien niet eens bestaan?

Ik geloof dat we het simpeler moeten maken. Ons vakgebied zit vol talent en energie, overal zie je mooie dingen gebeuren. Maar in plaats van steeds nieuwe initiatieven te starten, moeten we elkaar vaker opzoeken. Net als die lokale wijnboeren, met oprechte aandacht en passie voor het vakgebied en elkaar, bereik je samen veel meer.

Dus, waar ben je nu? Aan het strand? In de achtertuin? Of ook onderweg naar een droom (wijn)bestemming? Vraag jezelf eens af, wat ga jij na de zomer anders doen? Volgens mij kunnen we elkaar nog veel meer helpen dan we vandaag de dag doen.

Dit jaar begon ik mijn avontuur als columnist, en één ding viel me direct op, er zijn heel veel stille genieters. Ze lezen alles, smullen van kritische columns, maar laten zich zelden horen.

In de politiek noemen ze dat de ‘stille meerderheid’. Een groep met veel potentie. Als ik ze tegenkom, weten ze exact wat ik heb geschreven. Dus, proost op jullie! Want zeg nou zelf, is er iets leukers dan stil genieten van andermans uitdagingen?

Fijne vakantie!

Robin Hogenkamp