Anders Jansen
Artikelen van Anders Jansen
-
‘Hallo, ik ben Anders Jansen en ik ben 4.6 jaar oud.’ Mijn nieuwe openingszin als ik ergens mezelf voorstel. Geleerd van Diana Kander tijdens haar presentatie op een mooi event waar ik onlangs was. Waar 46 jaar kan voelen als een aftelklok, roept 4.6 jaar direct bij me… -
Niet te missen geweest natuurlijk: het Customerfirst Congres! Met een thema waar je mij ’s nachts voor wakker mag maken: ‘Vertrouwen’. Ik ben een believer. Gek op het construct ‘vertrouwen’. Ik vind het heerlijk om het ongegeneerd te krijgen. En ook heerlijk om het met bakken te geven. -
De zomerreflectie op ons vak, daar is deze september-column toch vaak wel voor bedoeld. Je trekt er op uit, van terrasje naar event naar hotel. En door de beroepsdeformatie die we allemaal hebben zie je overal servicelessen en inspiraties voor na de vakantie op je afkomen. Zo had… -
Beetje columnist leeft van de actualiteit. En dan is het WK momenteel natuurlijk niet te missen. De tactische beschouwingen van de 48 deelnemende landen komen denk ik ook jou de neus uit. Maar hé… alles is vraag en aanbod, dus we zullen het stiekem toch wel willen. In het kort: Frankrijk heeft dé topaanval, maar een behouden coach. Portugal heeft een likkebaardend middenveld, maar Congo legt het met gemak aan banden. -
Van die woorden in een andere taal die het in 1x zeggen. En waar we in onze taal geen gelijke van hebben. Onze ‘gezellig’ zeg maar, wat weer in geen enkele andere taal helemaal in één woord te vangen is. Het Engels heeft bijvoorbeeld het mooie woord serendipity (wij zeggen: ‘toevallig iets waardevols of moois ontdekken terwijl je eigenlijk naar iets anders op zoek was’). -
Misschien ben je er ook al langs gereden. Of voorbij geklikt. De reclame van Quooker: ‘De kraan die alles kan’. Ik word er keer op keer vrolijk van. Twee stemmetjes die dan bij mij oppoppen. De eerste stem begint direct te roepen: Dat kan helemaal niet. Dat klopt ook niet. Ben benieuwd wat de afdeling juridische zaken (JZ) hiervan vindt binnen Quooker. De tweede stem, met een smile van hoek tot hoek, roept: Duidelijk! Dat wil ik! Doe mij zo’n kraan! -
Ik liep afgelopen week een metafoor binnen. Loop je eens mee? Ik liep namelijk de winkel van Zara binnen. Keek rond, had eigenlijk niet eens een heel gericht doel. Maar ging van rek naar rek. Broeken, shirts, truien. En zag een mooie longsleeve, beetje dat off-white / beige kleurtje wat tegenwoordig zo in is. Perfect, die neem ik. En met een smile weer naar buiten. Aanwinst erbij! -
Ohhhh mensen… deze column moest me van het hart. Onbewust blijkt die al lang onderhuids bij me te sudderen. Maar het is de afgelopen weken volle bak aan de oppervlakte gekomen. En nu jeukt het me de hele dag. De ziekte blijkt ‘Litotes’ te heten, maar dat mag je verder voor nu vergeten. Lees en huiver. De directe oorzaak is mijn dagelijkse momentje Winter vol Liefde. By the way, waarom is dat tegenwoordig nog maar drie avonden in de week??? -
Yep, je mag gewoon blijven drinken. Met mate én maten. Ik vier mijn verjaardag altijd in januari dus ben sowieso nooit zo happig geweest om aan te haken bij deze challenge. In tegenstelling tot vele anderen… want dit soort challenges zijn hip & happening: Movember, Stoptober, Veganuary, Meatless March, Self-care September, Frugal February. En zo zou ik een column lang kunnen doorgaan. -
Mijn vorige column deed wat stof opwaaien. De stelling ‘machines zijn veel empathischer dan mensen’ leverde menig gefronste wenkbrauw op en leidde tot veel reacties. Ik kan je verklappen: niet van machines . Laat het vooral goed nieuws zijn. Het houdt ons bezig in ons vak blijkbaar. Hoe zorgen we in het tech-geweld nog voor de touch? En welke rol spelen machines én mensen hierin. Laat ik over de verschillende na-babbels rondom die column nog even doorbabbelen in deze column.