Maar het tempo van Paramaribo en het enthousiasme van de mensen in de contactcenters deden iets met me: de betweter in mij viel stil. In Suriname zijn ze trots op klantcontact. Niet een beetje, niet als marketingboodschap op een muur geschilderd, maar écht. Je voelt het in gesprekken met medewerkers, je ziet het in de manier waarop ze hun werk doen, je hoort het als ze vertellen over hun carrière in dit vakgebied. Klantcontact is daar geen springplank naar iets beters. Het ís al iets beters.

Terwijl wij in Nederland ‘ik werk in klantcontact’ vaak uitspreken met een soort vooringenomen pijn. We zijn zo goed geworden in het kleiner maken van ons eigen vak dat we het zelf nauwelijks nog doorhebben. Het kan dus anders. We hebben alleen nooit écht geleerd hoe.

In Suriname wordt het wél positief verteld. Werkgevers buiten de sector weten dat iemand met klantcontactervaring gespreksvaardig, emotioneel weerbaar en mentaal stabiel is. Het is er een stempel van kwaliteit, geen voetnoot op je cv. En dan hebben we het nog niet eens over de randvoorwaarden: dezelfde taal, een aansluitende tijdzone, een cultuur waarin gastvrijheid en dienstbaarheid diep verankerd zijn. Samenwerken wordt dan ineens minder een kostenvraag en meer een cultuurkans.

Wat Suriname mij heeft geleerd, is dat waardering voor het vak geen vanzelfsprekendheid is, maar een keuze. Een actieve, bewuste keuze die je elke dag opnieuw moet maken. Als leiders, als columnisten, als bestuurders, als professionals die dit werk serieus nemen: het begint bij onszelf. Bij de manier waarop we spreken over wat we doen. Bij de verhalen die we vertellen. Bij de trots die we wel of niet durven tonen.

Elk zichzelf respecterend merk bewaakt zorgvuldig zijn tone of voice, huisstijl en merkwaarden. Maar de mensen die dat merk dagelijks zijn in elk gesprek met een klant, positioneren we intern als sluitpost. We ontwerpen campagnes voor ‘de klant’, maar vergeten de mensen die de klant elke dag te woord staan.

Laat Suriname ons dan maar flink besmetten met iets waar geen vaccin tegen nodig is: de professionaliteit en trots voor ons vak voelen in plaats van meten.

De toekomst van ons vak begint precies op de plek waar wij dachten vooral iets te komen brengen.

Robin Hogenkamp