Winter vol ellende

Ohhhh mensen… deze column moest me van het hart. Onbewust blijkt die al lang onderhuids bij me te sudderen. Maar het is de afgelopen weken volle bak aan de oppervlakte gekomen. En nu jeukt het me de hele dag. De ziekte blijkt ‘Litotes’ te heten, maar dat mag je verder voor nu vergeten. Lees en huiver. De directe oorzaak is mijn dagelijkse momentje Winter vol Liefde. By the way, waarom is dat tegenwoordig nog maar drie avonden in de week???
Datingprogramma, maar dan wat mooier gefilmd en met een betere voice-over. Je volgt wat koppels-to-be die elkaar leren kennen en ze geven regelmatig wat korte individuele interviewtjes aan de crew over hoe ze het allemaal beleven. Heerlijke suggestieve vragen waar ze één voor één intuinen met mooie televisie tot gevolg. Veelgestelde vragen aan de kandidaten: Wat vind je van hem/haar? Of: Hoe vind je het hier? En daar komt de ‘litotes’-ellende om de hoek, wat mij betreft de lelijkste versie van de Nederlandse cultuur. Verpakt in antwoorden en bewoordingen zoals hieronder opgesomd:
- ‘Ik kan eigenlijk niks slechts bedenken’
- ‘Ik kan er weinig op aanmerken’
- ‘Het valt niet tegen’
- ‘Ze is niet onaardig’
- ‘Ik ben niet ontevreden hoe het gaat’
- ‘Hij doet het niet onverdienstelijk hier’
- ‘Tot nu toe klinkt het allemaal niet onaantrekkelijk’
- ‘Het is allesbehalve slecht’
Óngekend. Ook bij mij staan de nekharen recht overeind. En dat is wél een understatement dat gezegd mag worden. Literaire lelijkheid in optima forma. En als je het eenmaal hoort, hoor je het overal. We zijn collectief van het indekken, van de voorzichtigheid, van niet te hoog van de toren blazen, valse bescheidenheid. En wat is dat toch eeuwig zonde, dat we het afgeleerd zijn om ongegeneerd enthousiast te zijn.
- ‘Wow, wat een leuk mens’
- ‘Ik heb het heel erg naar m’n zin hier’
- ‘Ik vind het fantastisch, ik geniet maximaal’
- ‘Eigenlijk helemaal goed tot nu toe. Ik zou graag blijven’
- ‘Wat een mooie B&B, wat een knap bedrijf heeft hij neergezet’
Oeps. Je gaat al lezende bijna denken dat dit ook wel wat overdreven is hè... NEE! Dat is niet zo. Dit heet enthousiasme. Dit heet benoemen en voelen wat er ‘wel’ is in plaats van ‘niet niet’. Dit mag gezegd worden. En omdat het mogelijk ooit anders kan worden, betekent het nog niet dat je de wereld in het hier en nu maar alvast voor de helft moet gaan afzwakken. Dan geniet je twee keer niet. Waarom jezelf het plezier in het hier en nu ontnemen om de mogelijke pijn van later alvast zacht te laten landen. Als je op zoek bent naar liefde, naar verbinding, dan zit er meer kans in de JA dan in de NEE NEE. Vertrouw me. En dat we en masse zijn gaan denken dat we voorzichtig moeten zijn is niet logisch, dat is helaas in onze cultuur geslopen.
Okay, genoeg ge-moraalridder van mij. Ik draai de cultuur ook niet om in een handomdraai met deze column. Maar laten we in onze klantcontacten dan in vredenaam wél voor de liefde en verbinding gaan. En ons enthousiasme vrij baan geven, ons uitspreken vanuit het hart, in alles focussen op ‘wel’. Ik moet denken aan: ‘Ik zou u heel graag als klant willen hebben, wat een mooi bedrijf heeft u!’ in plaats van ‘ik zie verder geen problemen in doorgaan naar de volgende stap’.
Laten we gaan voor een echte winter vol liefde. Met elkaar. In elk contact dat we met klanten hebben. Ons enthousiasme laten doorklinken in dat ene telefoongesprek. In dat follow-up mailtje. Laten we met bakken gaan complimenteren. Het zal je ‘niet tegenvallen’. En je bent er ‘vast niet slecht in’. Hup!
